Bewustwording en verantwoordelijkheid…


Ik ben heel bewust bezig met de zin van het leven, maar vooral de zin van MIJN leven. En dat is een gigantisch proces. Ik ben er continu mee bezig, zowel tijdens mijn werk, als tijdens mijn dagelijks leven. Op het moment dat ik mensen behandel en coach, komen die vraagstukken ook elke keer weer voorbij. En nu ik bezig ben met het schrijven van mijn boek over mijn TLCC-methode, is het noodzakelijk om het allemaal héél duidelijk te krijgen. Anders kan ik het niet verwoorden. En hierdoor komt alles nog meer in een stroomversnelling.

Ik weet dat ik de enige ben die verantwoordelijk is voor alles in mijn leven en dat ik ook alleen maar de dingen in mijn leven kan omdraaien. Dat kan ik niet voor een ander doen, maar de ander kan het ook niet voor mij doen.

En één van die dingen is het genieten van het leven. Genieten van wie je bent. En dat is heerlijk om te doen. Zo’n simpele uitspraak: ”ik geniet van het leven en ik geniet van mezelf”, maar deze uitspraak heeft tegelijkertijd zo’n ontzettende diepgang.

Jarenlang heb ik de verantwoording genomen voor de hele wereld. Voelde ik me verantwoordelijk voor alles en iedereen en wilde het liefst alles voor ze regelen, veranderen en doen. En nu komt het besef binnen dat ik dat niet kan, dat ik dat niet hoef, dat het zelfs niet mogelijk is. Het is allemaal verspilde tijd en energie, want alleen de persoon zelf kan bepalen wat goed voor hem/haar is en zal daar zelf actie in moeten ondernemen om de situatie te veranderen als het niet goed is voor hem/haar.

Pfff…een hele opluchting en wat een ruimte krijg je daardoor. Ik hoef opeens niet meer continu bezig te zijn met de ander, ik mag de verantwoording loslaten. En dat is super! Dat is zo relaxt en nu komt er tijd voor mij, voor mij als persoontje. Om te kunnen genieten, om mijn leven en mijn persoontje te waarderen of te veranderen zoals ik dat nodig heb of wil. Want al die tijd was ik zo druk met een ander, dat ik geen tijd had met of voor mezelf bezig te zijn.

Eind goed, al goed zou je zeggen…maar dan komt de man met de hamer. Want doordat ik voor het eerst in mijn leven mijn tijd, energie en aandacht op mezelf richt…en dan ook echt op mezelf, kom ik tot de ontdekking dat het zooooo ontzettend moeilijk is om de verantwoording voor jezelf te dragen. Want ik kan nu meer zeggen dat het aan een ander ligt als er iets niet goed gaat. Nee, het ligt ten alle tijden aan mij. Want ik sta het toe, ik doe er niets tegen, ik neem geen stappen om dit te veranderen, ik laat het gebeuren. Wat er ook in mijn leven voorvalt, ik ben degene die het nodig heeft om te leren, die de mensen aantrekt die het veroorzaken, ik ben degene die in een situatie blijft hangen en het dus oogluikend toestaat en goed keurt. En wat is dat ontzettend eng!! Nu zijn het geen woorden meer, nu komt het besef echt binnen. Nu voel ik het en ik vraag me dan regelmatig af of ik wel in staat ben om die verantwoording te dragen.
Geef mij maar de hele wereld, daar draag ik de verantwoording wel voor. Waarom, omdat ik ook de verantwoording weer kan afschuiven als het niet goed gaat. Dan ligt het aan de buren, het werk, de maatschappij, het weer enz enz. Kortom dat is jezelf aan de ene kant belasten en aan de andere kant steeds aan de zijlijn neerzetten. Ach we doen mee in een spelletje en als we het niet meer leuk vinden, dan stoppen we ermee.

Maar nu, nu komt het op mezelf aan. Nu ben ik de enige speler in het spel. Nu ben ik het begin, het midden, de pauze, de uitslag, de scheidsrechter en zelfs het feestje na de tijd of het balen als het niet gelukt is. En dat is wel even andere koek. Dat is geen amateursniveau, nee dat is topsport die boven alle niveaus uitstijgt.

En ja, soms denk ik wel eens….was ik er maar nooit aan begonnen. Waarom wilde ik zo nodig groeien in bewustwording?? Ik had toch de simpele weg kunnen kiezen en lekker mee kunnen blijven spelen op amateursniveau. Waarom???

En dan kan ik maar één ding zeggen: “omdat IK het waard ben, omdat ik MIJN leven wil afsluiten met het gevoel dat IK er alles aan gedaan heb om het zo interessant mogelijk voor mezelf te maken”. En ja, soms verlies ik een wedstrijd en voel ik alleen maar de pijn. En de volgende keer grijp ik het goud en voel ik de kracht van mijn overwinning. Maar één ding is zeker, ik heb alles uit het leven gehaald wat erin zit. Dus zowel de goede als minder mooie kanten. Ik heb het gevoeld, ik heb het ervaren en ik ben het beleefd. En misschien ben ik niet daardoor altijd even geliefd bij anderen, ervaar ik wel eens strubbelingen, maar ik kan zeggen dat het beter is om de strubbelingen buiten jezelf tegen te komen, dan in jezelf.

Dus ik ga door op de ingeslagen weg en aanvaard ook stapje voor stapje meer verantwoording voor mezelf…ook al betekent dat, dat ik soms héél hard wil wegrennen…..

Liefs, Karin Walda

18-2-2014

 

Wil je reageren op deze blog?? Klik dan hier

00000382