De verwoestende kracht van angst.

 

Angst is een emotie die bij vele mensen aanwezig is, het is alleen een emotie die door vele mensen niet (h)erkend wordt als zodanig. Het is een soort sluipmoordenaar die onverwacht toeslaat en die heel verwoestend te werk gaat.

En hoe kan dat dan? Waarom is de angst zo moeilijk te (h)erkennen?

Dat is het gevolg van jarenlange inwerking van strijd. Strijd tegen onszelf, strijd tegen de ander, strijd om te overleven. Ja, strijd om te overleven, want het is geen leven meer als je jezelf altijd anders moet voordoen dan dat je je vanbinnen voelt, dan wie je vanuit je kern bent.

Vroeger waren we gevoelsmensen, leefden we van en met de natuur en was het belangrijk om op je gevoel af te gaan. Je lichaam was een belangrijk onderdeel van het geheel, omdat dat het instrument was wat je duidelijke aanwijzingen gaf over wat wel of niet goed voor je was. Maar na het ontwikkelen van nieuwe technieken, werd dat prachtige instrument steeds meer aan de kant gezet. We gingen steeds meer vertrouwen op de techniek, op apparaten i.p.v. op onze eigen intuïtie.

En dat lijkt allemaal prachtig, maar er is maar één instrument dat je altijd bij je hebt en dat is je lichaam, je intuïtie, je (voor)gevoel en dat is gekoppeld aan je emoties. Want de emoties zijn de richtingaanwijzers van je gevoel. Als er een bepaalde emotie naar boven komt, dan laat je lichaam op die manier zien dat er iets wel of niet goed gaat.  

Dus wat is er langzamerhand gebeurd. We zijn afhankelijk geworden van aanwijzingen en apparaten die buiten onszelf liggen en die we maar blindelings moeten vertrouwen. Die niet met ons verbonden zijn en waar we geen (echte) invloed op uit kunnen oefenen.  Die ontstaan zijn vanuit het brein van een ander en die dus niets te maken hebben met ons eigen gevoel en behoefte als uniek individu. Een apparaat kent geen emoties, die kent alleen voorgeprogrammeerde opdrachten.

En wat gebeurt er dan, het is niet een instrument die ons door en door kent, die precies weet wat wij als unieke individuen (op dat moment) nodig hebben, dus het voldoet vaak niet aan onze specifieke behoeften en daardoor ontstaat er angst. Want hoe kun je er dan op vertrouwen??? 


Alleen die angst mocht er weer niet zijn, want dan zou je als “zwak” betiteld kunnen worden. Dus we zijn ons keihard gaan opstellen. Keihard naar onszelf en ons gevoel, keihard naar de buitenwereld. Want we moesten vooral laten zien dat we mee konden gaan met de nieuwe ontwikkelingen, dat we krachtig zijn, dat we niet onder doen voor de ander. En zo is het jarenlang gegaan. We hebben die angst weggestopt. We zijn helemaal “gehersenspoeld” en hebben (bijna) totaal afstand genomen van onze eigen emoties. Onze waarschuwingssignalen! En daardoor (h)erkennen we die angst niet meer. En vertonen we veelal keihard gedrag naar onszelf en daardoor ook naar de buitenwereld. We worden geprezen omdat we zo “sterk” zijn, omdat we altijd maar doorgaan, omdat we niet onder doen voor de ander…beter nog, omdat we laten zien dat we het allemaal wel alleen kunnen en dat we nergens bang voor zijn of dat er ook maar iets ons uit ons evenwicht kan brengen. En ondertussen raken we compleet uit balans!!

Het gevaarlijke ervan is dat we het zelf volledig zijn gaan geloven. Het is waarheid voor ons geworden. We zijn niet angstig…. Maar er is géén ruimte meer voor ons gevoel, er is geen ruimte meer voor ons uniek-zijn, er is géén ruimte meer voor ons als bijzonder persoon. We moeten vooral mee kunnen doen aan het “13-in-dozijn-voorschrift”, dus zorg ervoor dat je niet opvalt in de menigte, dat je vooral je niet anders opstelt dan de anderen, dan de meerderheid en daardoor lopen we achter de kudde aan als een stel makke lammetjes…..en ondertussen….ondertussen ontkennen we onszelf volledig!!! Zijn we voortdurend aan het strijden. Strijden tegen onszelf en tegen de buitenwereld en neemt onze innerlijke kracht steeds meer af, laten we de liefde voor onszelf en alles om ons heen los en leven we alleen nog maar vanuit angst!!! Angst om vooral niet onszelf te mogen zijn. Angst om te falen. Angst om anders te zijn. Angst om te voelen. Angst om lief te hebben. Angst om te leven….. En het ergste ervan is dat we dat dus niet (h)erkennen….want die emotie mocht er vooral niet zijn.

En juist daarom werkt angst nu als een sluipmoordenaar!! Hij breekt steeds meer af van onze eigen unieke kracht, hij zorgt ervoor dat je niet bij je eigen (liefdes)energie kunt komen en verzwakt je daardoor vanbinnen uit!!!

En de enige manier om weer bij je eigen kracht te kunnen komen is…..juist door je eigen angst heen te gaan!! Door de angst niet te negeren, te ontkennen of ervoor weg te vluchten, maar door je eigen angst te omarmen. Door het te (her)ontdekken en door het te voelen!! Daardoor zal je weer de kracht van jezelf naar boven kunnen halen, weer kunnen reactiveren en daardoor kun je weer gaan leven zoals het bedoeld is…..als uniek liefdevol persoon met een uitzonderlijke kracht waar je altijd op kunt vertrouwen….gekoppeld aan en samenwerkend met je emoties en je gevoel, want daarvoor zijn ze er…om jou de weg te wijzen wat goed voor je is, wat een gevaar voor je oplevert, wat jou als uniek persoon ondermijnt. Niet aangegeven door een apparaat of iets buiten jezelf, niet ontstaan vanuit het denken, maar vanuit het diepste van jezelf….je kern!......maar ja….vaak zijn we te angstig om daar naar toe te gaan en blijven we maar vechten tegen onszelf en onze eigen unieke kracht, omdat we denken dat we zo krachtig zijn en vooral géén angst kennen……

Gun jezelf het beste wat er in de wereld te krijgen is…..jouw eigen unieke kracht….jouw eigen unieke instrument….jouw eigen unieke emoties….jouw eigen unieke liefde…..begin bij het (h)erkennen van je eigen angst en omarm het, want dat is de manier om jezelf te kunnen omarmen!!

           

Liefs, Karin Walda

23-4-2017  

 

Wil je reageren op deze blog? Klik dan hier

00000281