Ken je dat gevoel.... "waar ben ik aan begonnen...ik kan het toch niet"


Er is werkelijk niets zo hardnekkig als de stem van de twijfel....nou inderdaad. Ik ben behoorlijk goed thuis in "het bedienen van allerlei knopjes", maar dat ene "knopje" krijgt het steeds weer voor elkaar om naar z'n oude stand te schieten. En net als alle andere mensen, kan ik daar behoorlijk van balen. 


Ik heb voor 2018 een intentie gezet en dat is om mezelf, mijn missie en mijn behandelmethode TLCC zichtbaar/bekend te maken bij het grote(re) publiek. En dat is iets wat ik zeker ga doen. Daarom ben ik de afgelopen weken heel hard aan het werk om dat ook voor elkaar te krijgen. 


En terwijl ik dat doe, moet ik echt elke dag meerdere keren over drempels heen stappen, over mijn eigen drempels welteverstaan. Ik begeef me op het "zakelijke" pad en daar komt héél veel denkwerk bij kijken. En ik ben een kei in het voelen en van daaruit krijg ik al mijn informatie aangereikt, vanuit wijsheid, maar ik ben zo slecht in het (zakelijke) denken. Dan loop ik tegen het feit aan dat ik alles kan leren, maar nog lang niet alles weet. En dan voel ik me soms zo'n kluns. Dan begint dat innerlijke stemmetje echt weer op te spelen...de bekende innerlijke saboteur...die met een versterker voor mijn oor staat te "tetteren" dat ik het allemaal wel leuk doe, maar dat ik eigenlijk niets voorstel en ik het maar beter kan opgeven, want het zal nooit iets worden.... 


En wat is het dan makkelijk om dat stemmetje gelijk te geven... 


Maar zoals ik al zei...ik ben een op en top voeler, dus op zulke momenten richt ik mijn complete focus en energie (na het laten van een paar tranen vanuit pure gefrustreerdheid) op mijn voelen en vanuit mijn voelen is er géén twijfel. Dan zijn er alleen maar mogelijkheden en uitdagingen om weer te kunnen leren. Om te kunnen groeien. In mijn gevoel voel ik wat mijn waarde is, weet ik wat mijn missie is en vind ik weer de kracht om over de drempels heen te stappen en verder te gaan. 


En net zoals bij het schaatsen....je leert nooit om over het ijs te glijden als je stopt, omdat je bang bent om onderuit te gaan, dus hoe vaak ik me ook onzeker voel, hoeveel stemmetjes er nog de kop op zullen steken, hoe vaak ik me ook gefrustreerd of onmachtig zal gaan voelen.....ik ga door, want ik zal mezelf zo vaak trainen totdat ik "zwierend over het ijs ga"..... lachend, genietend en trots dat ik het toch maar weer geflikt heb. 


Dus als je vertwijfeld bent, als je het (even) niet ziet zitten of die hardnekkige innerlijke saboteur trekt z'n mond weer eens open....richt je dan op het gevoel van het zegevieren.....het gevoel van wat het je brengt als je over de finishlijn komt....en dan, dan is de finishlijn dichterbij dan je denkt....ook al voelt het soms zo ver weg. 


Liefs, Karin. 

3-3-2018 

Wil je op deze blog reageren. Klik dan hier

 

 


00000114