Humor is dat nou noodzakelijk of juist kinderachtig.  


 Voor mij is humor zo belangrijk en ik kan ook ontzettend “melig” zijn. En ik zie mensen me dan wel eens raar aankijken. Zo van…doe toch eens normaal of stel je niet zo aan…gedraag je eens volwassen. Maar wat is je volwassen gedragen, dat je het kind in jezelf los laat, dat je alles zo serieus neemt dat er letterlijk geen lol meer te beleven valt??

Door mijn heldervoelendheid en mijn praktijk kom ik elke dag met de diepste emoties van mensen in aanraking en dat zijn vaak “zware” emoties zoals verdriet, angst, onzekerheid, minderwaardigheid, eenzaamheid enz. en dat is letterlijk zware kost om te verwerken. Het is zo’n serieus vlak en daardoor vaak ook moeizaam te betreden, dat het gebruik van humor juist zéér welkom is. Het is een sleutel die op elk moeilijk te openen (emotionele) deur past en toegang geeft tot dieper gelegen achtergronden.

En juist als je een vak (of leven) hebt waarin je vaak héél serieus bezig bent, is het zo belangrijk om jezelf en anderen de kans te geven om te kunnen ontladen.

Zelf zeg ik altijd: “je mag jezelf niet tè serieus nemen” en dat is natuurlijk raar als iemand dat tegen je zegt die je leert om vooral jezelf en je gevoelens serieus te nemen. Maar het gaat om het stukje TE… je neemt jezelf serieus als je ALLE vlakken van jezelf durft te belichten. Dus dat houdt in, de serieuze maar ook zeker de relaxte kant van jezelf. De volwassen, maar ook zeker de kinderlijke (lees onbevangen) kant van jezelf. Het geeft je de kans om te reageren vanuit je spontaniteit, zonder eerst na te hoeven denken of dat wel bij je situatie of leeftijd past en dat geeft jezelf weer zoveel extra vrijheid, flexibiliteit en kracht wat je weer goed kunt gebruiken tijdens het (ver)werken van je serieuze issues.

Als je alleen maar je serieuze kant belicht en er geen ruimte voor humor is, dan gaat het serieuze vaak over in drama. Het wordt allemaal zó erg en wat is het allemaal zwaar en in plaats van dingen te verwerken (trauma’s op te lossen), creëer je er weer nieuwe trauma’s bij.

Voor mij is het ook regelmatig een “valkuil” gebleken en dan zul je denken…hoe kan dat nou. Ik ben iemand die echt overal de humor in ziet, de meest maffe situaties mee maakt en ook de grootst mogelijke onzin uit kan kramen..kortom…als ik ergens ben, ligt iedereen altijd in een deuk en heb ik de boel zomaar in beweging. Ik heb ook al zo vaak gehoord…als jij ergens binnen stapt, dan verandert de hele sfeer in de ruimte. En hoe doe ik dat…géén idee…het is gewoon…omdat ik dan vanuit mijn gevoel reageer. En dat is ook juist mijn kracht, maar….en dan komt het….op het moment dat ik weer in mijn denken schiet..en dus mezelf serieus ga afvragen of het wel kan of ik niet vervelend ben, wat anderen wel niet van me zullen denken en het dus als iets negatiefs ga betitelen en daarop besluit om nou toch eens wat stiller, serieuzer en meer op de achtergrond aanwezig te zijn…dan treedt het “schaduweffect” (zoals ik het noem) op. Mijn “stralen” beperk ik, mijn kracht demp ik en ik trek mezelf letterlijk terug. En dan treedt het “sneeuwbaleffect” ook weer in werking. Ik word stiller, ik ben eerder vermoeid, de omgeving vind het raar dat ik zo stil ben en vraagt of ik soms ziek ben…nee hoor,  ik geef nu een ander de kans om wat te zeggen en van het één komt het ander. Het wordt steeds stiller, ongemakkelijker en zwaarder. En het opmerkelijke ervan is dat ik de omgeving dan ook “in de schaduw” trek. Dus tsja, eigenlijk hebben zowel mijn omgeving als ik er veel baat bij als ik lekker “kinderachtig”, met soms de tranen over mijn wangen lopend van het giechelen door het leven ga, om op de momenten wanneer het nodig is, héél serieus met mezelf, de omgeving,  mijn klanten en hun emoties omga.

En dan kan ik alleen maar tot de conclusie komen…ja!!! Humor is zó ontzettend nodig, het is één van de eerste levensbehoeften…

Liefs, Karin Walda  

27-11-2013

 

Wil je reageren op deze blog? Klik dan hier

00000437