Loslaten van verantwoordelijkheid


Dit wordt een zéér persoonlijke en zeer lange blog, die ik schrijf voor mezelf. Iets wat ik al jaren eerder had moeten doen, maar niet heb gedaan omdat ik mezelf het geluk en de ruimte niet gunde en ik de verantwoordelijkheid voor anderen niet los kon laten.

 

Dit gaat over de mens Karin en dus niet over de therapeut!! Alhoewel er wel veel gebeurtenissen zijn via mijn werk, waardoor ik als mens getriggerd werd om eens voor mezelf op te komen en mijn overdreven verantwoordelijkheid voor anderen los te laten.

Ik schrijf over de dingen zoals IK ze beleef en wat mijn waarheid is en voor velen zal het pure onzin zijn of totaal niet te volgen, maar zoals ik al schreef…ik schrijf het voor mezelf en daarom moet ik het op mijn manier doen.  

Ik wil héél duidelijk zeggen dat dit niet tegen anderen is, dat het me niet gaat om de personen of wat ze wel of niet hebben gedaan. Het gaat hier om mij om hoe ik met de situaties ben omgegaan en deze stap is ook noodzakelijk, omdat ik het nodig heb om verder te kunnen gaan in mijn leven.  

Dus wie zich aangesproken voelt, het is géén verwijt, het is alleen een situatie die IK nodig had om tot inzichten en groei van mezelf te komen. En ik wil jullie dan ook bedanken dat jullie een onderdeel hebben willen uitmaken van mijn groeiproces!!  

Ik heb als levensles voor dit leven: loslaten en dat heb ik mooi tot het einde bewaard (ja, ik weet dat dit mijn laatste leven is) en ik vind dat zo moeilijk, dat ik er héél veel tijd voor nodig heb om dat tot een normale manier van leven voor mij te maken. Dus (bijna) alle dingen die ik in dit leven mee maak, hebben hiermee te maken, want zoals je weet….oefening baart kunst, ook voor mij en zelfs als je daar je hele leven voor nodig hebt, stug doorgaan en uiteindelijk komt het moment dat je het wel in de gaten krijgt hoe het werkt…  

Zoals ik al zei, heb ik als grote levensles in dit leven loslaten gekozen. En dat heb ik geweten. Ik heb van jongs af aan al zo’n groot verantwoordelijkheidsgevoel voor iedereen en alles gehad, dat ik me met alles en iedereen bezig houd (of bemoei, zoals het vaak uitgedrukt wordt). Ik heb het gevoel dat ik iedereen moet helpen in zijn leven, uit de wind moet houden en moet beschermen. En dat, terwijl ik vroeger nog niet eens in de gaten had, dat ik altijd al véél en veel meer voelde dan de meeste anderen. Dit zorgde er dus voor, dat ik nog veel meer verantwoordelijkheid op me nam, omdat ik al voelde wat er ging komen. En dat probeerde ik uit alle macht te vermijden, want anders moest de ander nog meer lijden. En hier heb ik het vooral over de emotionele verwondingen die mensen konden oplopen.

Zo heb ik mezelf aangewend om héél veel te praten, druk te doen en alle aandacht op andere dingen te richten, zodat ik stilletjes ervoor kon zorgen dat bepaalde ernstige zaken niet aan het licht kwamen, de diepe pijn niet naar boven kon komen of de persoon in kwestie niet opgemerkt werd, omdat ik … de druktemaker…. alle aandacht trok. En wat er dan met mij gebeurde, dat was niet belangrijk, het ging erom dat anderen zoveel mogelijk ruimte kregen om te kunnen overleven.

En nou moet ik voor de duidelijkheid zeggen dat mijn innerlijk, mijn ware aard en kracht de volgende eigenschappen bevat: vrolijkheid, verbinding, communicatie, rechtvaardigheid, liefde en samen zijn, maar dat ik die kwaliteiten zo “uitgebuit” heb, om daarmee de hele wereld te willen redden, dat het leek of het gespeeld was. Dus de vrolijke meid, die overal om lachte, die altijd haar “mannetje” stond, die altijd het bekkie op de juiste plaats had en die héél lichtvoetig door het leven ging, was wel degene die ik ben, maar door overcompensatie zo uit z’n ware kracht getrokken dat het irritant werd.

Ik had dus besloten om te leren dat ik dingen en mensen los mocht laten en dat ik mezelf waardevol mocht gaan vinden, van mezelf mocht gaan houden en ieder mens te (h)erkennen en waarderen voor wat hij/zij is en kan en dat ik zelf dus ook een MENS ben…met alle kwaliteiten en alle rechten die anderen ook hebben. Met het eerste heb ik minder moeite, het laatste is héél erg moeilijk voor me….ook al zet ik nu weer een grote stap.

En die stap is mede mogelijk gemaakt door Sandy, mijn lieve hond, die mij als laatste het zetje heeft gegeven om te durven, om uiteindelijk los te laten, wat zo belastend is voor mij….. de overdreven verantwoordelijkheid voor alles en iedereen om me heen! Want doordat zij mij, toen ik helemaal kapot was, oververmoeid en me diep ellendig voelde, zich aandiende om mij te laten voelen dat ik wel degelijk de kracht had om los te laten. Om dan zelf toch staande te blijven, toen voelde ik diep van binnen dat het moment daar was. Ik wilde leven….en alleen daarvoor moest ik de volgende stap wel zetten.

En ik weet dat ik veel shit over me heen ga krijgen, maar dat is minder zwaar als de shit die ik vanbinnen vast hield. Als ik het niet zou doen, dan weet ik zeker dat ik er binnen nu en een maand niet meer ben….. ik voel het in al mijn cellen. En daarom heb ik geen keuze meer…. nee herstel, daarom heb ik de keuze gemaakt om mezelf door te laten leven en doe ik wat ik nu doe.

Ik pak een paar hoofdpunten die voor mij belangrijk zijn en die voor vele andere punten de basis zijn geweest. Want doordat ik met die punten niets gedaan heb, heb ik ze in mijn leven steeds weer terug gekregen, steeds weer ervaren…om me de kans te geven om te voelen wat mijn les hierin was, om de kracht te vinden in mezelf om hier wel iets mee te doen en om mijn ware ik naar boven te laten komen.

Ik ben als kind geboren in Amsterdam. En mijn ouders gingen scheiden toen ik nog een baby was. Daarna heb ik bij mijn moeder gewoond, samen met mijn oudste broer. Twee handen op één buik. Altijd waren we samen. Mijn moeder heeft keihard gewerkt om ons het beste te geven. Mijn oma was ook een hele belangrijke factor in mijn leven. Een vrouw die het héél zwaar had, omdat ze ook alleenstaand was met een zoon die geestelijk beperkt uit de oorlog was gekomen en waar ze haar man verloren was. Na de Jappenkampen, was ze nog steeds een zéér krachtige vrouw, maar ze praatte nooit over het leed wat ze allemaal had meegemaakt. Ze had ook geleerd om te zwijgen. En dat gold ook voor mijn moeder. Op papier bestaat mijn moeder niet eens, want er is geen geboortebewijs en stel je eens voor hoe dat is, als je op de wereld bent en eigenlijk besta je niet. En doordat ik zo sterk met mijn moeder verbonden ben, voel ik elke dag haar pijn. En sta ik machteloos. …

Later zijn we in Friesland komen wonen en is mijn moeder hertrouwd. In het vakantiehuisje van mijn oma. Dus op een zandweg, zonder stromend water, gas, wc enz. Als één van de eersten die vanuit “Holland” naar Friesland kwamen. En wat hebben wij daar weer een strijd meegemaakt.

Ik stond gevoelsmatig compleet buiten de leefgemeenschap, want ik voldeed niet aan de eisen. Mijn moeder was gescheiden, was een werkende moeder, we spraken nederlands (ipv fries), kwamen uit Amsterdam (en daar kwamen de hoeren vandaan…en dat hebben we geweten…), hoorden niet bij een kerk en hadden een overlevingsmentaliteit…iets wat mensen daar niet gewend waren enz. enz. enz.

En we hebben daar hele mooie tijden gekend hoor, want ik word nooit een Fries, maar Friesland zit wel in mijn hart!

Ik heb daarna nog een broertje gekregen, waar ik wederom héél sterk mee verbonden was.

Maar wat heb ik er ook een angst gekend en een pijn gevoeld. Vanaf mijn 8e jaar tot mijn 15e ben ik sexueel misbruikt en was elke dag een dag met angst. Geen angst voor mezelf, maar angst voor mijn moeder. Want als ik iets zou vertellen zou zij vermoord worden en dat kon ik nooit toelaten. En dat het zou gebeuren was geen onzin…ik was nu ook regelmatig getuige van de zware mishandelingen die zij moest ondergaan en alle klappen die ze opving om ons de tijd te geven om te ontsnappen. Maar bij elke klap die zij incasseerde, stierf ik vanbinnen een beetje. En vooral omdat we overal over moesten zwijgen. Want ze ving de klappen in stilte op en daarna werd er niet meer over gesproken. Maar die pijn die ik voelde, die emotionele pijn die was duizenden malen erger dan de lichamelijke pijn. En mijn moeder heeft mij ook gevraagd of ik misbruikt werd, maar ik heb dit ten stelligste ontkend, wetende wat er anders ging gebeuren. En als ik iets moet beschermen, dan ben ik een ster in het afschermen van de informatie die belangrijk is om erachter te komen. Dus ze kon er ook niet achter komen.

Mijn broertje werd altijd geestelijk mishandeld. Hij stelde niets voor en kon niets. Ook dat liet mij elke dag weer een stukje doodgaan van binnen. Dus ik moest zorgen dat er gecompenseerd werd. Ook al had ik zoveel moeite met de HAVO, ik zat dag en nacht te leren, want dan kon ik hem weer ondersteunen en misschien kon ik het voor hem goedmaken zodat hij meer rust kreeg.  

En dan de controle. De beperking om te kunnen leven. Op de lagere school had ik een hartsvriendin en daar was ik heel vaak bij. Maar na de lagere school ging ik naar Leeuwarden naar school en hebben we elkaar bijna niet meer gezien. En toen werd het steeds erger. Ik mocht nooit, maar dan ook nooit in aanraking komen met jongens. Dus vanaf school direct naar huis en als ik naar de kermis ging in Kootstertille, wat het hoogtepunt van het jaar was, dan mocht ik niet in de buurt van jongens komen. Dus een deel van de groep op de kermis was op de hoogte dat ik niet met jongens mocht omgaan (een beschermende vader)  en als mijn vader onverwachts langs kwam, dan werd ik door iedereen gewaarschuwd, zodat ik als een gek moest zorgen dat ik alleen bij de meiden was, anders had ik er weer een groot probleem bij.

Een grappig gegeven is dat ik vroeger vaak zei dat mijn 2e naam Irene was en ik wist nooit waarom. Ik vond het zo’n mooie naam. Tsja, als je weet dat Irene “VREDE” betekent, dan snap je misschien wel waarom……

Dit ging zo door totdat ik op mijn 15e via de GSM-bak Gosse ontmoette. We hebben daarna ook meteen verkering gekregen en het sexueel misbruik was over. De angst niet! Mijn moeder is vlot daarna gescheiden. Iets wat weer met héél veel strijd, intimidatie en geweld is verlopen.

En vanaf dat moment ben ik het contact met mijn oudste broer kwijt geraakt. Hij ging uit huis en heeft nooit meer tegen me gepraat en we hadden nog nooit ruzie gehad, maar hij kon niet met de emoties omgaan en ik zweeg zoals altijd…. En wederom stierf ik van binnen. Doordat ik een deel van mezelf kwijt raakte en doordat ik de pijn van mijn moeder elke dag voelde. Maar er werd niet over gesproken. Mijn jongste broer ging bij mijn vader wonen (onder dwang) en ook hierbij kon ik alleen maar zwijgen…

Er is later nog veel voorgevallen, waardoor ik beide broers een tijdje weer heb gezien en later weer niet, maar dat doet er allemaal niet toe. Ik weet alleen dat ik  mijn beide broers elke dag mis, maar zwijg erover. En ik stuur ze elke dag mijn liefde en hoop dat ze voelen dat ik er nog steeds ben en ze voor vele (nog ergere dingen) heb behoedt…

Mijn moeder wordt vaak gezien als iemand die hard is of ontoegankelijk en ze is zeker gesloten en keihard, maar dan wel voor zichzelf. En haar lijden voel ik elke dag en zeker als mensen haar “veroordelen”, maar ik weet ook dat het haar eigen verantwoording is om hier iets mee te doen.

Ook bij mijn schoonfamilie hoor(de) ik er niet bij….o.a. voor dezelfde redenen die ik in mijn dorp had meegemaakt, maar ik hield vast, vast aan Gosse, want ik had wat goed te maken. Hij had mij “gered” en ik zou hem nooit meer loslaten, want ik had een “schuld” bij hem. Hij is een geweldige vent. Een schat en de liefste man die je je maar voor kunt stellen. Maar er is één ding en dat is, dat hij niet voor zichzelf op durft te komen. En dat is in de loop der jaren alleen maar erger geworden.

In de tussentijd werd ik iemand die altijd ziek was. Fibromyalgie, migraine, astmatische bronchitis, vaak keelontsteking, ontstekingen in de holtes, vermoeidheid enz enz. Maar ach dat hoorde nou eenmaal bij me (dacht ik, toen nog niet wetende dat het allemaal ingehouden emoties waren).

Door alles wat ik meegemaakt heb en waar Gosse een groot gedeelte van weet, ben ik uiteindelijk in mijn zwangerschapspsychose terecht gekomen. Want ik kon voor mijn gevoel mijn zoon niet goed beschermen. Stel je voor dat hij ook misbruikt zou worden. En toen kon ik nog maar één ding en dat was vluchten uit mijn lichaam. En dat leidde tot mijn psychose. De emoties werden te sterk. En weer was Gosse daar om er als een schat elke dag te zijn. Hij heeft Marco, samen met mijn moeder, opgevangen, verzorgd en daarnaast ook nog eens mij elke dag bezocht in het ziekenhuis. Drie maanden lang. Na thuiskomst, heeft dit nog 2 jaren geduurd, voordat ik er weer redelijk was. En weer was mijn schuld groter geworden naar Gosse en mijn moeder, maar nu had ik ook nog een schuld in te lossen naar Marco.   

Na mijn psychose ben ik aan en met mezelf aan het werk gegaan en met mijn emoties en ik heb toen heel veel opgelost. Waardoor ik compleet klachtenvrij was en nooit meer bij een arts was, terwijl ik daarvoor bijna wekelijks in de praktijk of het ziekenhuis te vinden was. Wat heb ik toen al veel losgelaten (alleen de grote verantwoordelijkheid voor iedereen zat nog diep in mijn cellen opgeslagen).

En daarna ben ik mijn eigen praktijk begonnen. Waar ik mensen leer wat emoties allemaal kunnen veroorzaken, maar ook hoe je jezelf weer gezond kunt maken.

Er is in de jaren daarna nog heel veel gebeurd en dat is nu niet van belang om het allemaal te noemen, want dan is het geen blog meer maar een boek…. Maar mijn rol als vredestichter ging door, ongemerkt, want ik was wel degene die altijd de grote bek open had. Want wat ik achter de schermen allemaal deed, zou niemand te weten komen…IK was niet belangrijk, ik had alleen de verantwoording en ik moest ervoor zorgen dat het lijden van de mensen die ik kende beperkt werd.  

Wat wel van belang is, is dat Gosse uiteindelijk het contact met z’n familie (zo goed als helemaal) verloor en hij ergens besloten had om niet meer te leven. Lichamelijk nog wel, maar in z’n ziel niet meer. Hij liet alles van anderen afhangen en richtte zich compleet op mij. En ik, ik had een supergroot verantwoordelijkheidsgevoel en een levensgrote schuld, dus ik vulde aan wat hij niet kon/deed. En dat was letterlijk alles. Ik nam beslissingen voor hem, ik onderhield zijn sociale contacten, zorgde ervoor dat de wereld hem altijd als de lieve man zag die zoveel kon en deed en iedereen hield van hem. En ik was ondertussen de bitch, de veeleisende vrouw en de zeurpiet. Die rol moest ik op me nemen, zodat ze niet konden merken dat hij zelf niet meer leefde. Tuurlijk liet ik wel dingen doorschemeren, maar zo dat het overkwam dat ik hard was en hij er niets aan kon doen. Want stel je voor als hij de wereld echt over zich heen zou krijgen, dan zou hij er misschien onderdoor gaan. En dat mocht niet gebeuren. En dat heb ik ook jaren zo volgehouden. Er is niets wat er door hem gedaan werd, waar ik niet de inspirator, de drijvende kracht of de motor achter was.

En dat is niet omdat IK zo geweldig ben, NEE!!! Dat is omdat ik hem moest beschermen. Maar ook daarbij ging ik echt elke dag een beetje meer dood. Want hij moest LEVEN en dat deed hij niet meer en ik voel(de) dat elk minuut!! En na bijna 33 jaar, is het ondertussen zo zwaar, omdat hij in elke cel van mij aanwezig is…

Dit gold dus ook voor het financiële vlak. Ik hoefde niets voor mezelf…was ik toch niet waard…en ik moest zorgen dat anderen geen problemen kregen doordat ik iets nodig had. Dus ik heb zoveel werk, tijd, energie en geld in mensen gestoken en heb daar (bijna) nooit iets van teruggekregen. Dat is niet de fout van de mensen, NEE!! Dat is omdat IK het belangrijker vond dat anderen het goed hadden en mijn behoeften niet belangrijk waren. En dat mijn gezin daardoor balanceerde op het randje van de afgrond….ach moest ik gewoon nog meer mezelf wegcijferen om het weer recht te krijgen. Nog meer taken op me nemen, niet omdat ik het zo leuk vond, nee…omdat het anders echt fout ging en ik niet kon toelaten dat anderen daardoor zouden lijden. Dus nog meer kracht van mezelf inzetten, nog meer tijd, nog meer energie en nog meer zwijgen, nog meer op de achtergrond doen, wat niemand weet en ondertussen zorgen dat ik mezelf nog duidelijker bewust werd van de verantwoordelijkheid die ik heb voor iedereen.

En dan werk je nachtenlang door, slaap je haast niet, ga je werken in een tempo dat niemand bij kan houden, trek je je grote bek nog meer open (voor anderen) en zorg je ervoor dat iedereen je hard, keihard vindt, want dat leidt de aandacht af van wat er werkelijk speelt.

En dat gold dus ook in mijn praktijk, dag en nacht was ik met de mensen bezig. Alles deed ik voor ze en (haast) niets kreeg ik ervoor terug. Lag dat aan hen… NEE!! Ik deed dit weer, omdat ik mezelf niet goed genoeg vond, omdat ik mezelf niets waard vond en omdat ik vond dat ik de verantwoordelijkheid voor hen had. En ook hier ben ik keihard geconfronteerd.

Daardoor heb ik al wel héél veel los moeten laten, maar dat laatste stukje lukte nog steeds niet.  Ik zweeg en nam de volledige lading vol liefde aan.

Ik had al zoveel geleerd, maar kon nog steeds niet echt bij de kern komen, het volledig loslaten van mijn overdreven verantwoordelijkheidsgevoel.

En dat laatste stuk, daar heb ik zo’n mooie hulp bij gekregen. Van mijn grote schat, mijn zoon. Hij is net als ik, super gevoelig en kan invoelen bij mensen. Alleen heeft daarin zijn weg nog niet gevonden.

Maar hij laat mij elke dag voelen en zien wat ik nog te leren heb, hoe dat voelt, wat ik ermee mag doen. Ook voor hem heb ik alle, maar dan ook alle verantwoordelijkheid op me genomen. Hij, die ik niet beschermen kon. Hij die door mijn schuld een rot start in het leven heeft gehad en hij die zo’n zuivere ziel is, die zo oud en wijs is, maar die in zo’n jong lichaam zit. Hij heeft me zo geconfronteerd en ik zwijg….zoals ik altijd zwijg. Tuurlijk, ik zeur, ik bemoei me overal mee en ben de vervelende en overbezorgde moeder, maar ik zorg ervoor dat de ware pijnplekken afgedekt blijven en de diepe pijn zo beperkt mogelijk blijft.

En zo houden we elkaar in evenwicht….mijn zoon en ik…beiden met een gevoeligheid die vele mensen onbekend is.

En dan komt de vakantie, de vakantie waar ik alles voor doe. Waar ik 3 weken per jaar heb om me, bij mijn geliefde zee, weer te ontladen en op te laden om weer door te kunnen gaan. En dat heb ik jaren gedaan. Tot dit jaar.

Ik had al zoveel aanwijzingen gekregen dat ik nu eindelijk eens de stap voor mezelf moest gaan nemen en dat laatste stukje loslaten om zelf verder te kunnen. Ik ben ervan overtuigd dat je alle dingen in je leven zelf creëert om je lessen te leren in het leven. En ik weet ook de vertalingen van de aanwijzingen, maar doe er niet altijd iets mee…..Alle aanwijzingen in mijn leven draaide om het verdriet, om de afwijzing, om de verantwoording en om zwijgen en daardoor het contact verliezen met jezelf. Maar nee!! Dat kon ik nog steeds niet. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om anderen (nog) meer te laten lijden door hen hun eigen verantwoording terug te geven en dingen los te laten. Dan liever ik maar!

En alles, maar dan ook alles is in deze vakantie samengekomen. Het is één groot drama geworden. Wat er ook maar tegen kon zitten, dat zat er tegen. Alles wat fout kon gaan, ging fout en alles en iedereen werkte mee om mij in te laten zien dat ik nu echt moest gaan kiezen voor mezelf!!!

Ik ben 2 weken echt dood en doodziek geweest en kon het zelf niet meer omdraaien. Ik was op, leeg en niet meer in staat om bij mezelf naar binnen te gaan. Dus voor het eerst sinds 9 jaren ben ik weer ziek geweest en hoe!!!! De arts in het ziekenhuis schrok ervan. En de meest zware antibioticakuren (ja, 1 was niet genoeg!) heb ik nodig gehad om me er weer bovenop te helpen. En ik was moe, doodmoe! En nog was het niet genoeg, want ook nu zweeg ik weer. Dus werd er nog een schepje bovenop gedaan. We werden “gedwongen” om eerder naar huis te gaan, waardoor alles omgegooid moest worden en ik nog meer belast zou worden. Uren en uren zonder slaap (30 uren in totaal) om me nog lager in weerstand te brengen. Want als mijn weerstand laag is, dan is mijn kracht ook lager, waarmee ik weerstand bied om vol te blijven houden.  En toen we eindelijk thuis waren, heb ik een paar uurtjes geslapen, waarna Sandy in 1x doodziek werd. Ik heb elke seconde bij haar gezeten. Dus weer ruim 26 uur zonder slaap. En toen was mijn energieniveau zo ontzettend laag, dat ik dacht dat ik kapot zou gaan. Maar Sandy heeft me laten zien en voelen hoe krachtig ik ben, wat ik werkelijk voorstel en wat ik kan. Ze heeft letterlijk alles van haarzelf ingezet om me het laatste zetje te geven. Om op het dieptepunt van mijn energieniveau zo’n grote kracht van mezelf te vragen en me daarmee te laten zien dat ik het wel kan!!! Ik kan en mag de verantwoording loslaten!!

En hoewel ik dacht dat ik het niet kon, heb ik haar, mijn energiehondje, mijn maatje die de hele dag bij me was, losgelaten!!!

En daarmee heeft ze me het ultieme bewijs gegeven dat ik kan loslaten!!!

Ze is in mijn armen overleden en meteen daarna was ze weer bij me en heeft ze de nacht bij me op mijn kussen gelegen om me te laten voelen dat ik het goed had gedaan en dat ik er klaar voor was om nu alles los te laten wat mij zo beperkt.  Ik was al heel veel aan het uiten, via mijn gedichten, maar kon het alleen oppervlakkig en in het algemeen doen, terwijl ik nog steeds elke dag werd geconfronteerd met het moeten zwijgen om anderen te beschermen.

En voor het eerst in mijn leven, heb ik de verantwoording voor de mensen om me heen voor een groot gedeelte los gelaten, heb ik voor het eerst iemand in mijn diepste gevoelens binnengelaten, waardoor alles eruit kon komen. Johanna, je weet hoeveel moeite me dat heeft gekost. Maar jij hebt het mogelijk gemaakt voor me, omdat je mij de ruimte gaf om mijn angst te voelen, om mijn pijn te beleven en om mijn woede die vanuit pure onmacht was ontstaan, los te maken. Maar vooral omdat jij echt voelde wie ik in werkelijkheid ben! Jij bent degene die heeft gevoeld wie en wat ik echt ben en wat ik echt allemaal doe en je hebt me mijn verantwoordelijkheid naar mezelf laten zien en voelen. Je hebt me laten schreeuwen, laten huilen, laten uiten, maar vooral me te laten zijn…..door alleen maar mij via je hart te benaderen. Mijn terrein waar ik zo bekend ben en tegelijkertijd zolang niet met en voor mezelf geweest ben.

En ja…daarna ben ik niet erg actief op facebook geweest, heb ik een bbq overgeslagen, heb ik mijn zoon laten gaan, heb ik mijn man z’n eigen verantwoording voor z’n leven voorgehouden en heb alles op papier gezet. En dat zonder schuldgevoel. Voor een ander misschien kleine dingetjes, maar voor mij zo groot van betekenis. En ben ik bezig om dingen anders te doen.

Mijn vader heb ik allang vergeven. Hij deed ook wat hij moest doen om z’n lessen te leren. En wie ben ik om een ander te veroordelen, als ik er zelf voor gekozen heb om dit leven op deze manier te leiden/lijden.

Ik ben en blijf iemand die hier een taak heeft op aarde en die taak zal ik ook met volle overgave uitvoeren, maar nu wel zoals ik ben. Ik wil me niet langer verstoppen of schamen voor wat ik voel, ervaar of van nature ben! En ik heb de moed gevonden om een gedeelte van mijn leven en gevoelens te delen. En ik weet dat er gekletst gaat worden, maar ook die verantwoording laat ik los. Ieder mens doet wat hij nodig heeft om te groeien en misschien is het voor die mensen van belang dat ze roddelen, dat ze me afwijzen, dat ze me neer willen halen. Dat mag, want dat is hun les in het leven en hoe ze daarmee om gaan. Ook weet ik dat er mensen in mijn omgeving diep geraakt of gekwetst of verontwaardigd zullen zijn, doordat ik me uit. Maar ik heb mijn pijn en die van hun jaren meegedragen en kan en wil niet anders meer dan die los laten. Ik heb nu alleen maar verantwoording voor mezelf en ik heb het nodig om dit te doen om verder te kunnen in mijn leven. En als ze me nodig hebben, dan zal ik er ook voor ze zijn. Om hen te STEUNEN, maar niet meer om het te DRAGEN!

En ik zie wel of mensen mij willen steunen, mij willen accepteren om wie ik ben. En dat zal tot uiting komen in steun, likes op mijn pagina, vriendschappen, financiële verbetering, gesprekken, herkenning, warmte/liefde enz. enz.

Of juist helemaal het tegenover gestelde…. Maar dan nog is het mijn verantwoording voor mezelf!! Ik heb gedaan wat voor mij noodzakelijk was. En de rest…ach die mogen het op hun manier doen.

Ik ga verder in mijn leven als Karin. Karin die héél veel meegemaakt heeft. Karin die heldervoelend en helderwetend is. Karin die voor vele mensen niet te begrijpen is, omdat ze zich bezig houdt met van die “rare dingen”. Karin die zoveel dingen doet, ziet, weet, voelt en ervaart. Karin die vele talenten heeft en eigenlijk alles kan wat ze wil. Maar vooral Karin die mens is met al haar kwetsbaarheden, leermomenten en liefde. En Karin met een héél groot hart…. Een hart die nu weer meer ruimte heeft gekregen om te leven!!

En ik wil nogmaals iedereen bedanken voor de rol die ze in mijn leven hebben gespeeld, op welke manier dan ook. En alles wat er in mijn leven gebeurd is, is door mijn eigen toedoen gebeurd, omdat ik een les had te leren!!!

  

Liefs, Karin Walda

19-8-2014

 

Wil je op deze blog reageren? Klik dan hier


00000514