Waardering…hoe noodzakelijk is dat in een mensenleven??

  

Iedereen heeft van die momenten in zijn/haar leven dat je je minder gewaardeerd voelt. En dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Want alles in het leven kent afwisselingen…net zoals in de natuur: zomer/winter, lente/herfst, dag/nacht enz. Maar het is soms héél moeilijk om je “draai” te vinden als er weer een andere periode aangebroken is. En ook al weet je voor jezelf dat zo’n periode van tijdelijke duur is, je weet natuurlijk niet hoelang deze periode gaat duren. En je zit er op dat moment maar mooi midden in…je hebt daardoor ook soms het gevoel dat die periode nooit meer zal eindigen. En ja…zie er dan maar doorheen te komen.

Zeker in de maatschappij zoals hij nu is, waar alles gericht is op snelheid, presteren, moeten en overleven, worden deze periodes soms wel héél zwaar. Of je hebt het idee dat ze elkaar steeds vaker afwisselen. De “donkere” dagen volgen zo snel op de periodes van geluk en “onbezorgdheid” dat je als mens nauwelijks meer de kans hebt om te herstellen. Om weer nieuwe energie en kracht op te doen voor de volgende “donkere” /zware en ongewaardeerde periode.

Een mooi voorbeeld daarvan zie je in de land- en tuinbouw. Vroeger werd een gewas gekweekt op een bepaald stuk grond. Als daar dan van geoogst was, dan kwam dat land “braak” te liggen. Er werd een periode van rust in gebouwd. En daarna werd er een ander soort gewas op dat stuk land verbouwd. Waarom…om het land niet continu op dezelfde manier te belasten. Er werd voor gezorgd dat er een natuurlijke afwisseling was, waardoor er op andere manieren iets gevraagd werd van het land. Dus andere gewassen hebben andere voeding nodig, andere belasting..kortom tijd voor een bepaald “onderdeel” om zich weer te kunnen herstellen..

Wat doen we nu…we hebben geen tijd meer om te wachten, we hebben geen ruimte meer om te laten rusten, we eisen voortdurend een grote inspanning van het land en daardoor raakt het land langzaam aan volledig uitgeput. We proberen dan met allerlei kunstmatige ingrepen, zoals kunstmest, er weer kracht in de stoppen, maar die kracht is niet natuurlijk. Als je dit gaat vergelijken met de mens, doen we hetzelfde. We eisen en eisen maar en gunnen de mensen om ons heen geen rust meer om te herstellen. We verwachten dat ze er altijd zijn, we willen verder. En ja, we doen dan pogingen om die eisen te compenseren, bv door iets van materie er tegenover te stellen, maar dat is niet natuurlijk. Ja, het lijkt alsof de mens daar weer krachtig van wordt, dat de behoeftes bevredigd zijn, maar waar het om gaat, zijn vooral de natuurlijke vormen van herstel. Daar vallen de volgende ingrediënten onder: rust, afwisseling, ondersteuning, aandacht, waardering, liefde… laten voelen dat je iemand waardeert. Niet door “lege” woorden of een duur cadeau, maar door een liefdevolle intentie!!

Dus een vanuit het hart uitgesproken woord, een arm om iemand heen, een bloemetje die je zelf geplukt hebt in de berm (niet één die je met je geld gekocht hebt, want daar zit niets van jouw pure intentie achter), een knipoog, een waarderend woord over de persoon,  een met liefde gemaakt bord eten (die misschien mislukt is, omdat je niet kunt koken, maar de liefde en de inspanning die je erin hebt gezet, maakt dit tot een wereldmaal van het hoogste niveau!). Kortom iets wat letterlijk gevoeld kan worden. Iets wat je niet geeft, omdat je dan (in jouw ogen) zelf weer kunt en mag eisen, maar iets wat gewoon spontaan gegeven wordt. Omdat je blij wordt van iemands twinkeling in de ogen, van het gevoel van geven vanuit je hart….puur omdat het kan. Niet omdat het moet!

Die waardering is zo ontzettend belangrijk voor iedereen. Elk wezen op aarde heeft koestering nodig, heeft warmte nodig, heeft waardering nodig. En ja, dan wordt er natuurlijk gezegd….je mag niet afhankelijk zijn van de waardering van anderen. En dat is ook zo, het mag niet de basis zijn. Dus zorg voor waardering voor jezelf, want dat zorgt dat je zelf tot bloei kunt komen. Dat je zo mooi wordt als je zelf bent. …… maar…..een prachtige roos, kan nog zo mooi zijn….als er alleen maar gif overheen gegooid wordt en nooit voeding gegeven wordt, dan sterft die roos ook…hoe krachtig die roos ook is. Dus we hebben wel degelijk de waardering op z’n tijd nodig.

En die waardering zit er van nature bij alle mensen, alleen wordt het zo makkelijk vergeten, doordat we altijd maar druk, druk, druk zijn. Of de waardering zit er en zijn we verleerd om het naar buiten te brengen. Want dat “gedoe” met die gevoelens uiten, dat vergt weer tijd en dat hebben we helaas niet meer……tenminste dat denken we.

Alleen gaat het er niet om, hoe je het naar buiten brengt, het gaat erom dat je het naar buiten brengt. Het gaat om de intentie. Zoals ik net ook al zei….het mislukte avondeten, het totaal niet rijmende gedicht, de verkeerd opgevouwen was, de net te hardhandige omarming of de hakkelende en stotterende uiting van waardering….het maakt niet uit…al deze vormen van uiting zullen een mens laten stralen vanuit z’n binnenste en waarom….omdat het gevoel oprecht is!!!

Dus verwacht niet van jezelf dat je de beste dichter, kok, wereldverbeteraar of wat dan ook bent….probeer gewoon eens jezelf zijn….stuntelend, hakkelend, maar zo oprecht….dat maakt je in elke klasse degene met een sterrenkwaliteit die niet te overtreffen valt.

En dat zorgt voor het herstel, de kracht die elk mens zo nodig heeft!

Ik zou zeggen……kijk eens naar iemand in jouw omgeving die je altijd maar voor lief neemt, maar die je nooit (of véél te weinig) liefde laat voelen om weer te kunnen herstellen…..en onthoud daarbij….ook JIJ bent iemand die misschien die waardering zo nodig heeft, maar niet genoeg krijgt…en misschien vanaf vandaag door een ander eens bekeken wordt met dezelfde ogen, zoals jij nu jouw naaste bekijkt…en VOEL wat dat met JOU zou gaan doen.

Ik wens jullie héél veel waardering en liefde toe!!

Liefs vanuit mijn hart,

Karin Walda

8-11-2013


Wil je op deze blog reageren? Klik dan hier

00000273