Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg….

 


Iets wat ik héél veel tegen kom is de vraag of je nog gewoon je zelf mag zijn.

Overal zie je mooie teksten opduiken die hierover gaan. Bv: “wees jezelf, er zijn al anderen genoeg” en als je dan ziet hoeveel likes zulke plaatjes krijgen en hoe vaak ze gedeeld worden, dan zou je toch zeggen dat het de normaalste zaak van de wereld is, dat iemand zichzelf is. Dat de halve wereld daar ook achter staat en het ook verkiest boven het “13-in-dozijn-principe” en toch vraag ik het me af.

Ik merk zelf regelmatig dat mensen het aan de ene kant héél mooi vinden dat ik doe wat voor mij goed voelt, dat ik zoveel mogelijk mijn eigen gevoel volg, want ik krijg hier regelmatig opmerkingen over in de trant van: “wauw, zo mooi om te zien hoe jij dat allemaal doet en durft. Ik wou dat ik dat ook durfde”. Maar aan de andere kant zie ik ook zo vaak dat mensen het maar raar vinden dat je jezelf wilt en durft te zijn. Dan ben je een “vreemde vogel”, een alternatief persoon, een hippie of zelfs een “zweverig” persoon, die niet met de voeten op de grond zou staan.

Ik zag het een tijdje terug weer gebeuren. Iemand die 2 “vriendinnen” tegenkwam in de stad. Het was allemaal “hai en hoi en wat leuk”, maar toen het meisje voorbij was gelopen, hoorde ik het gesprek van de 2 “vriendinnen”….. pff, wat een typstra, ze is zo vreemd. Ze heeft altijd van die kleren aan, die niemand draagt, nou ik snap niet dat je er zo bij kunt lopen. Dat is toch totaal geen mode en ze lacht altijd zo vriendelijk, nou ik geloof er niets van! Tja, alsof je wezen, je innerlijk als mens af te lezen is aan je mode-bewustzijn.

Gisteren werd ik nog verontwaardigd aangesproken door een pianist, die op het solistenconcours aanwezig was. Hij vond het niet kunnen dat Marco met een pet op trompet stond te spelen. Toen ik vroeg waarom niet, gaf hij aan dat het totaal niet bij het stuk paste. Waarop ik zei dat het niet bij het stuk hoefde te passen, want het past bij Marco. Hij is een klassieke trompettist die ook ontzettend van rappen en hardcore houdt. En wat is daar mis mee, het is toch prachtig dat die twee werelden met elkaar verbonden kunnen zijn?? Nee! Was zijn verontwaardigde antwoord. Hij moet de sfeer van het stuk uitbeelden (terwijl er geen kledingvoorschriften waren en iedereen gewoon in z’n vrijetijdskleding speelde), hij speelt toch een rol. Waarop ik antwoordde…daar heeft u het totaal mis. Hij speelt géén rol, hij is zichzelf! En DAT is voor ons véél belangrijker, dan het spelen van welke rol dan ook! Boos keek hij me aan en zei niets meer.

Het zou zo fijn zijn als er niet alleen maar teksten op plaatjes verschenen, maar dat mensen ook ècht de ruimte laten aan anderen om te zijn wie ze zijn…..gewoon omdat ELK MENS UNIEK IS EN DAT OOK MAG LATEN ZIEN!

En doordat we steeds meer bezig zijn om mensen in een hokje te willen drukken, merken we dat er steeds minder mensen in een hokje passen…er lopen volgens mij tegenwoordig méér mensen met een zogenaamde afwijking rond (adhd/pddnos/autisme/hyperactiviteit enz enz enz), dan mensen die “normaal” zouden zijn, terwijl die mensen in feite niets mankeren…ze zijn zichzelf… en ja, ze passen daardoor niet in één voorgeprogrammeerd hokje of programma, maar daarom zijn ze juist uniek en zéér waardevol als persoon. En als we al die normeringen en het “in-hokjes-willen-stoppen-beleid” nu eens achterwege laten, wie weet komen we er met z’n allen achter dat ieder mens voldoet zoals hij/zij is….. druk, modieus, anders gekleed, anders functionerend of wat dan ook….maar allemaal mens!! En volgens mij gaat het daar om!!

Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg!

Liefs, Karin Walda
25-5-2014

 

Wil je reageren op deze blog? Klik dan hier

00000373