Wijsheid van de zee


Pas als je de waarde en schoonheid (h)erkent in de dagelijkse dingen, ben je in staat om de ware pracht te (h)erkennen in de echt bijzondere dingen.

Iedere keer als ik in de buurt van de zee ben, word ik er door een onzichtbare kracht naar toe getrokken. Ik kan niet verklaren wat het is, maar het is of er een hand is die me vastpakt en me er naar toe trekt. De golven met hun unieke en altijd weer anders zijnde bewegingen, het geruis van de zee, de wind, de schoonheid van de zon boven het water, kortom het is zo’n ervaring. Elke keer voel ik bij de zee hoe klein ik ben en tegelijkertijd hoe groots ik kan zijn. Want ik voel me één met de zee en de zee is voor mijn gevoel oneindig.

En dan kan ik niet anders dan gefascineerd zijn door de schoonheden van de zee. De vissen, de krabben, de meeuwen, het zeewier, de kwallen, maar vooral de schelpen. De schelpen hebben net als de zee en onzichtbare invloed op me. Ik kan helemaal opbloeien als ik schelpen zie. Met al hun kleuren, met al hun vormen en patronen. En voor vele mensen is het wéér een schelp, één van de honderdduizend, maar voor mij staat elke schelp voor een stukje ziel. Een stukje ziel van die prachtige, mysterieuze en oneindige zee. En ik kan ook zo intens verdrietig worden als ik zie dat mensen de waarde er niet van kunnen voelen. Als ze de schelpen kapot trappen. Het klinkt misschien heel raar, maar dan voel ik of er letterlijk op mijn eigen ziel getrapt wordt. Mijn hart huilt dan door de wreedheden en het gebrek aan respect van die mensen, maar ook voor die mensen, omdat ze de schoonheid en het gevoel niet kennen, het gevoel van één zijn met een belangrijk deel van de aarde.

En elk jaar ga ik schelpen zoeken, omdat het me zo gelukkig maakt. Maar ook omdat ik gevoelsmatig elke keer weer een stukje van mezelf mee terug neem naar huis. En tijdens het zoeken naar schelpen praat ik ook altijd met de zee. Ik vraag haar of ze mij haar schoonheden wil tonen en met me wil delen. En elke keer als ik een prachtige schelp heb gevonden, bedank ik de zee met diep respect omdat ze een deel van haar schoonheid aan mij heeft prijs gegeven. En op plekken waar anderen geen mooie schelpen vinden, vind ik er altijd weer een stel. En dan vragen ze wel eens hoe het mogelijk is, maar ik vind het niet zo vreemd. De meeste mensen kijken en zoeken met hun ogen. Maar ik kijk en zoek met ogen die verbonden zijn en gestuurd worden vanuit mijn hart. Want mijn hart zoekt de verbinding met de zee en laat me dingen zien die anderen niet zien en daardoor vind ik altijd schelpen en schoonheden die voor anderen onzichtbaar blijven.

En ook nu ging ik weer op zoek naar schelpen. Ik vind de gedraaide schelpen altijd zo mooi en wilde dan ook weer een voorraadje meenemen. En al speurend door het water, viel het me op dat er weinig mooie gedraaide schelpen waren dit jaar. En dat maakte me verdrietig. Verdrietig, omdat ik weet dat de inhoud van de zee verandert, doordat de mensen zo respectloos met de zee omgaan. Ze dumpen er van alles in en daardoor heeft het onderwaterklimaat zwaar te lijden. Maar ik was ook teleurgesteld dat de zee mij niet iets speciaals gaf. En ik voelde me, bij mijn geliefde zee onrustig worden. En daarom vroeg ik aan de zee, waarom ze mij niet haar schoonheden toonde, zodat ik weer thuis kon genieten van dat alles en de verbinding zou blijven voelen. En ik was gefascineerd door het antwoord dat ik van de zee kreeg. “Waarom ben je op zoek naar iets bijzonders, iets speciaals, terwijl er zoveel van waarde en schoonheid voor je neus ligt? Het is niet aan mij om jou iets speciaals te tonen als je het zelf niet wilt zien”. Ik schrok en stond een tijdje stil. De zee had me een belangrijke boodschap gegeven. “Waar was ik eigenlijk naar op zoek??” Ik wilde de speciale dingen vinden, terwijl er zoveel bijzonders voor mijn neus lag. De zee had gelijk, hoe kon ik al het mooie voor mijn neus negeren en verwachten dat er iets veel mooiers te vinden zou zijn. Als ik hier de waarde niet van kon zien en (h)erkennen, dan zou ik ook nooit weten wanneer iets echt heel speciaal was. Want dan zou ik dat als gewoon beschouwen, terwijl het dan juist iets echt speciaals was. Ik besloot om het anders aan te pakken. Ik zou weer kijken met mijn hart ipv met mijn ogen. En net als bij een donderslag bij heldere hemel, veranderde er van alles. Ik zag de schoonheid van de schelpen die ik vond. De mooiste kleuren en vormen. Er waren zulke mooie schelpen die ik helemaal niet gezien had, omdat ik zo gefocust was op het bijzondere. Zoveel gewoons voor mijn neus en toch telkens weer uniek. Ik had weer de schoonheid in het dagelijkse gevonden. Er was zoveel veranderd. De zee was hetzelfde, de schelpen waren hetzelfde, alleen IK was veranderd. IK had mijn hart gevolgd en daardoor zag ik weer het mooie van alles wat zo gewoon is. Wat in overvloed aanwezig is. En vanuit de grond van mijn hart bedankte ik de zee voor haar wijze woorden.

Hoe simpel kan het zijn, volg je hart en je vindt de schoonheid van het leven aan je voeten!!!

En zielsgelukkig en weer volop genietend ging ik, vanuit mijn hart, weer op zoek naar al die prachtige schelpen die de zee aan mij toonde. En terwijl ik daar helemaal happy liep te wezen, zag ik iets in het water. Het was net of er iets bewoog. Of iets probeerde mijn aandacht te trekken. En zonder na te denken, gewoon op mijn gevoel, liep ik in de richting van de bewegingen. Ik stak mijn hand in het water, het was daar iets dieper en voelde…voelde zonder met mijn ogen te kijken. Ik volgde mijn hart….
en toen ik mijn hand naar boven haalde, sprongen spontaan de tranen in mijn ogen. Mijn hart maakte een sprongetje, want ik had zo’n mooie, bijzondere schelp gevonden. Eén zo groot en met een vorm die ik nog nooit gevonden heb en ik heb spontaan staan huilen van geluk. En hardop heb ik de zee bedankt voor haar wijsheid en voor het feit dat ze zo’n mooi stukje van haarzelf aan mij toonde, om mij te laten weten dat ik de les begrepen had….volg je hart en zie de schoonheid en waarde van de dingen om je heen, zodat je de echte pracht van het bijzondere kunt (h)erkennen!!!!

Liefs, Karin Walda
Italië 7-8-2014


Wil je reageren op deze blog?? Klik dan hier

00000544