Waarom herkennen ouders hun kinderen soms niet meer tijdens de pubertijd? 

Er gebeurt van alles tijdens de pubertijd. En één van de dingen is dat de ouders soms het gedrag van hun kind niet meer herkennen tijdens de pubertijd en dat er eigenlijk alleen maar strijd ontstaat, terwijl ze eerst wel heel goed met hun kind(eren) overweg konden.  

Tijdens de pubertijd verandert er van alles in het lichaam van de puber. En één van de dingen is dat de hormonen een belangrijke rol gaan spelen in het lichaam van het kind. Ze beïnvloeden allerlei functies in het lichaam. Maar niet alleen in het lichaam, ook daarbuiten.

Je kind functioneert op een bepaalde manier vanuit zichzelf en daarnaast heeft de opvoeding en invloed van de maatschappij een belangrijke rol in de manier van functioneren.

Het kind staat in z'n kracht, functioneert volgens zijn “eigen energie”. Op het moment dat het kind beïnvloedt wordt door de maatschappij of door vriendjes en vriendinnetjes, dan kun je als ouder dat vaak nog bijsturen en komen jullie weer op één lijn te liggen qua handelen en denkwijze. Echter op het moment dat de puber in de pubertijd komt en dus onder invloed van een hoge dosis hormonen komt te staan, verandert dat.

Je kunt je voorstellen dat een kind in z'n eigen energie zit. Dan zit er een (onzichtbare) laag om hem heen die eigen is aan het kind. Je kunt dat ook de “ozonlaag” noemen. Dit is een soort beschermingslaag van eigen energie rondom het kind. Hoe krachtiger het kind is, dus hoe beter het in zijn eigen vel zit, hoe dikker die beschermingslaag is. Het kind kan daardoor (redelijk) goed in zijn eigen energie blijven en daardoor zijn eigen gedragingen aanhouden. Alles wat van buitenaf komt wordt (op den duur) herkend als “indringer” en

alle alarmbellen gaan af. Het kind is nu in staat, eventueel met hulp om die indringers weer buiten het lichaam/buiten zijn systeem te krijgen. Hierdoor wordt het gedrag slechts tijdelijk beïnvloedt. We stellen dit nu voor in kleuren. De energie van het kind is blauw en alles van buitenaf is rood, dus je ziet meteen wat wel en wat niet van het kind is. Wat dus “lichaamseigen” is en wat “lichaamsvreemd”. Bij de eigen energie horen dus ook de eigen gedragingen. Dus als je er naar zou kijken dan zie je “blauwe energie” en daarbij ook “blauwe gedragingen”. Hieraan herken je je kind als eigen en unieke individu. Zodra je rode gedragingen ziet, dan herken je meteen dat dat niet meer het gedrag is van het kind zelf, maar van anderen. Het kind kan het, soms met een beetje hulp, zelf ook herkennen en het gedrag dus uit zijn systeem verwijderen.  

Op het moment dat de hormonen hun werk gaan doen, verandert dat. De hormonen zorgen ervoor dat er allemaal veranderingen in het lichaam plaats kunnen vinden. Het lichaam wordt a.h.w. “poreus”/flexibel gemaakt, waardoor het in staat is om de veranderingen te ondergaan. Dit is nodig, omdat het kind nu overgaat naar een volwassen leeftijd/lichaam. De veranderingen die nodig zijn, gelden voor zowel lichaam, gedrag, emoties als energie. Dus de beïnvloeding van de hormonen heeft niet alleen effect in het lichaam, maar ook daarbuiten. De hormonen veroorzaken a.h.w. “gaten in de ozonlaag” rondom het kind. Dus de energielaag van het kind wordt poreus en soms vallen er letterlijk gaten in. Hierdoor krijg je open verbindingen naar het kind toe. Het kind wordt hierdoor veel makkelijker beïnvloedbaar, omdat er gaten vallen in zijn natuurlijke beschermingslaag.

Er komen nu ook weer energieën en gedragingen van anderen op hem af. Maar nu hebben ze “vrij toegang”, omdat het herkenningssysteem niet goed werkt. De “rode energie” en bijbehorende gedragingen worden niet meer herkend als lichaamsvreemd en zijn daardoor in staat om in het systeem van het kind te komen, zonder dat er alarmbellen gaan rinkelen. De “rode energie” vermengt zich met de “blauwe energie” en daardoor ontstaat er een “blauwe energie met een rode invloed”. Voor het gemak noemen we dat de “paarse energie”. Dit wordt dan gezien als de nieuwe “eigen energiekleur”. Het kind bemerkt dus niet dat er iets veranderd is, want het wordt als “eigen” ervaren. Als ouder zijnde zie je dat er iets anders is en waarschuwt je kind. Maar het kind ervaart dat als aanval op zichzelf. Hij ziet die kleur immers als “eigen”. Dus waar je voorheen een kind nog kon bijsturen en kon laten zien dat er “indringers” aanwezig waren en daardoor er ook gedragingen waren die niet bij hem horen, kun je je kind nu niet meer overtuigen van je gelijk. Het kind ziet namelijk alleen maar zijn “eigen energiekleur” en dat die veranderd is...van “blauw” naar “paars”, dat kan hij niet zien. En daardoor voelt het kind zich persoonlijk aangevallen op het moment dat je het over de gedragingen hebt, die hij van z'n vriendjes heeft overgenomen. Hierdoor krijgt het kind ook het gevoel dat, in deze periode van chaos, want dat is de pubertijd in alle opzichten, de ouders hem ook nog eens in de steek laten. Dus de “veilige haven” is dan opeens verdwenen. En wordt het een kwestie van overleven. Het recht van de sterkste gaat nu gelden en het kind gaat volop strijden tegen de ouders. De ouders op hun beurt zien hun kind “op drift raken” en proberen alles om de veiligheid te bewaken voor hun kind en proberen het weer terug te brengen naar de oorspronkelijke “eigen blauwe energiekleur”. Dit lukt in de meeste gevallen niet, tot het moment dat het kind door eigen ervaringen en levenslessen gaat ontdekken wat zijn originele energiekleur is. Pas dan zal het kind, (h)erkennen dat er een beïnvloeding van buitenaf is geweest. En doordat het kind door de ervaringen wijzer is geworden, zal hij beter in staat zijn om te kiezen welke kleur en welke gedragingen bij hem passen. Hierdoor bepaalt hij de “energiekleur” voor z'n volwassen-zijn.  Dit kan dus de “blauwe” energie zijn van het begin, de “paarse” van de pubertijd of een eigen mengsel wat ontstaan is door het samenvoegen van de “blauwe” en “paarse” energiekleur. Dit kan dan “blauw-paars” zijn. Dit zal dan de volwassen energiekleur zijn. De zuiverheid van vanuit het kindzijn vermengd met de ervaringen van het ouder worden. Je krijgt dan de energiekleur die past bij de status die het kind dan heeft verkregen en dat is de “kleur van wijsheid”! Hoe wijzer de (jong) volwassene zal worden gedurende zijn leven, hoe duidelijker die “paarse energiekleur” bij hem past en hem op het “lijf geschreven” zal zijn....het zal passen als een “maatpak”.

Dus dat is de reden waarom ouders hun kinderen tijdens de pubertijd (soms) niet meer herkennen als hun eigen kind. Het is een kwestie van kleur herkennen / bekennen.  

Zit je zelf ook in zo'n situatie en wil je ondersteuning tijdens dit proces. Maak dan een afspraak voor een sessie via het contactformulier of bel 0511-441668


00000241