Ik zal hier vaker mijn gevoelens of bezigheden delen die weergeven waar ik op dat moment mee bezig ben. Hierdoor krijg je een beetje een inkijkje in mijn dagelijks werk en hoe ik in het leven sta.

Deze blogs zijn een combinatie van bewustwordingsINformatie en dagelijkse bezigheden, want dat loopt bij mij allemaal door elkaar heen. 

Ik ben Karin Walda en ik leef en werk wie ik ben....

...een doorgever van (bewustwordings)INformatie ❤️

16-12-2025

2025 loopt alweer naar het eind en dit was een roerig jaar, in alle opzichten.  ❤️

Waar heb ik me het afgelopen jaar mee bezig gehouden? Met allerlei verschillende dingen. Zowel op persoonlijk, professioneel als maatschappelijk vlak was er veel te doen. 

Ik ben volop bezig met het klussen aan en rondom mijn huis. Achterstallig onderhoud en vernieuwingen die nodig waren, hebben veel energie, geld, tijd en liefde gevraagd. En dat heb ik wederom met volle overgave, plezier en liefde gedaan. 

Vind ik het altijd leuk om te doen, nou nee, maar ik heb een kwaliteit in me die ik heel ver heb ontwikkeld en dat is "altijd op zoek gaan naar iets waar ik plezier en motivatie uit kan halen, hoe moeilijk, zwaar, vervelend, saai of heftig een situatie of klus ook is, ik richt me op wat het me brengt op het moment dat ik de klus weer geklaard heb. 

En hoe donker de nacht ook is, zodra er één klein sterretje is, is dat het lichtpuntje waar ik me op richt en wat ik als richting gebruik om "het licht in de duisternis" uit te breiden. Soms baal ik als een stekker, maar na een paar minuten spreek ik mezelf dan eens krachtig toe en vraag daarbij altijd aan mezelf...."Karin je gebruikt nu veel energie om te klagen over de situatie. Wordt het daar beter van of maak je het voor jezelf alleen maar erger en zwaarder?? Je kunt die energie blijven verspillen of je kunt die energie gebruiken om er doorheen te gaan en/of een oplossing te vinden". En dan lach ik ook weer om mezelf hoe "dramatisch en zielig ik op dat moment doe". Dit zorgt er al héél snel voor dat ik van richting verander en mijn energie op een andere manier inzet en dat brengt altijd weer verlichting. 

Als ik bv vroeg op moet staan en er liggen weer stapels werk, dan kan ik gaan balen en boos worden, ik kan hier steeds over klagen en mezelf steeds zieliger gaan vinden. Daarnaast kan ik ook nog eens iedereen om me heen de schuld gaan geven, maar verandert de situatie dan voor mij in een positief iets?? NEEEE, dus stop met klagen en start met het aanbrengen van de verandering....wees en leef zelf de verandering!! En dan verschijnt er al snel weer een glimlach op mijn gezicht. Heerlijk hoe ik zelf het verloop van een situatie in de hand heb. 😃❤️

Zo heb ik afgelopen jaar dus bijna 100 m3 grind met de hand verschept (alles hergebruik en vanuit en door mijn eigen menselijke kracht). Hierdoor is mijn oprit nu verstevigd (de cliënten kwamen met hun auto's op de oprit vast te zitten in de blubber) en heb ik héél wat tijd in de buitenlucht doorgebracht met bewegen, die ik anders binnen in een sportschool zou moeten doorbrengen. Dit is toch een heerlijke combinatie....werken, bewegen, onderhoud plegen en plezier maken in één. Wat een geluk heb ik dat ik dit op deze manier kan en mag doen. 

Verder heb ik nog heel wat tijd als mantelzorger doorgebracht. Ik heb het geluk dat mijn moeder op deze leeftijd (83 jaar) nog in mijn leven is en na haar openhartoperatie, hebben we samen heel wat ritjes naar artsen en ziekenhuizen gemaakt voor alle onderzoeken en nacontroles. 

En daarnaast heb ik heel wat cliënten mogen begeleiden die in zware periodes in hun leven zitten. Iets wat tegenwoordig extra veel tijd en energie kost doordat er zoveel "papierwerk en regelgeving" bij komt kijken. Dit is zowel voor de cliënten als de begeleiders soms een bittere pil om te slikken. En ik merk dat aan beide kanten de motivatie daardoor vaak naar een dieptepunt daalt. Ik vind het altijd weer fijn om daar verandering en beweging in aan te brengen en dat lukt vaak ook. Mensen zien mij daardoor wel als een "pitbull", als ik ergens voor ga, dan zal ik ook alles in het werk stellen om daar beweging in te krijgen. In het begin vaak met véél weerstand van de buitenwereld, maar als uiteindelijk de beweging erin zit, dan zijn (beide kanten) vaak blij en opgelucht over de veranderingen die zijn ontstaan. Dat is ook het mooie en bijzondere aan het werken met mensen...zoveel mensen, zoveel meningen en net zoveel obstakels om mee aan de slag te gaan, maar met één doel....met z'n allen de finish bereiken. 

En dit jaar heb ik de bijzondere leeftijd van 60 jaar mogen bereiken. Voor mij voelt het bijzonder, zeker na alle bekende mensen die dit jaar zijn overleden. Allemaal mensen waar ik mee opgegroeid ben, een hele generatie lijkt uit te sterven en dat voelt soms heel onwerkelijk. Ik voel me nog zo jeugdig van binnen, ik gedraag me dagelijks als een vrolijk spelend kind en toch hebben al vele mensen die jonger zijn als ik onze aarde verlaten. Dit sluit niet aan bij hoe ik me voel en dat is soms ook echt weer een realisatie over het feit dat we echt ééndagsvliegen zijn. Zo zijn we aangekomen op aarde en zo zijn we bij ons laatste dag begonnen...bijzonder...en daarom kan ik alleen maar genieten van het NU. NU en niets anders, géén gisteren, géén morgen, alleen NU. Dus NU leef ik en zorgen zijn voor later (als ik er niet meer ben, dan ga ik me daar wel mee bezig houden, want het leven is te kort omdat NU te doen!). ❤️

Door al deze bezigheden, kom ik maar weinig toe aan het schrijven en blijven de boeken waaraan ik werk steeds liggen. Dus deze week heb ik besloten dat ik in 2026 daar tijd voor vrij ga maken (als ik er zelf géén actieve beweging in aanbreng, zal er nooit ruimte komen). Dus volgend jaar houd ik de woensdag vrij om op een ander vlak van mij de beweging te activeren. Ik ga op woensdag actief bezig met mijn schrijfwerk, zodat de INformatie die IN mij zit en die vraagt om gedeeld te worden ook daadwerkelijk gedeeld kan en zal worden. Dan zal er ruimte ontstaan voor het (af)schrijven van mijn boeken en kan ik eindelijk op de vele vragen van jullie "wanneer komt je boek uit??" een datum gaan koppelen. Ik zal regelmatig in mijn blogs hierover een update geven.

Ik heb zin in 2026, laat de INformatie maar stromen, mijn boeken zullen er in dat jaar dan eindelijk komen 😃❤️

10-01-2026

Zo 2026 is bewogen begonnen. Vele belangrijke zaken die steeds meer aandacht vragen, waaronder allerlei oorlogen en daardoor is het vaak lastig om IN jezelf te blijven en op jezelf te blijven focussen. ❤️

Er is zoveel wat om aandacht vraagt. En al die gebeurtenissen geven veel mensen een gevoel van onveiligheid of juist een reactie van onverschilligheid: "oh weer het zoveelste gezeur, ik kan me er niet mee bezighouden hoor!". Het is ook lastig, want wat is nou de juiste manier, hoe houd je jezelf veilig zonder helemaal in paniek te raken en/of in angst te (moeten) leven. 

Het is belangrijk dat je zorgt dat je de balans in de gaten houdt. Aan de ene kant is het belangrijk dat je op jezelf gericht bent, maar je kan niet "je kop in het zand steken" en net doen of je neus bloedt. Echter kun je ook niet alles naar binnen trekken en gaan handelen alsof het allemaal jouw problemen zijn. Je kunt dan als mens niet leven, maar komt dan direct in de over-levingsfase terecht en dat is altijd de situatie die je dient te voorkomen, want dat is de meest onveilige vorm waarin het lichaam zich kan bevinden. Hierbij speelt de balans dus ook weer een belangrijke rol. Je mag betrokken zijn en medeleven tonen, maar wees je er wel bewust van dat het een probleem van een ander is en als jij je identificeert als (het probleem van) de ander, dan heb je een heel groot probleem. Dan word jij het probleem zelf. ❤️

Er zijn zaken gaande (in de wereld) en het is belangrijk dat je weet wat er speelt, zodat je kunt voorkomen dat je zelf in gevaar komt. Soms kun je het niet volledig voorkomen, maar je kunt er wel voor zorgen, dat je binnen een onveilige situatie het pad van de grootste veiligheid bewandelt. Jouw eigen handelen is hier wederom het belangrijkste in. ❤️

Dus als er een situatie van onveiligheid dreigt te ontstaan, is het belangrijk dat je niet afwacht en net doet of je neus bloedt, dan is het juist de tijd om in beweging te komen, zodat je op de best mogelijke manier voorbereid/klaar bent om te bewegen binnen de onveiligheid. 

De afgelopen dagen heb ik ook weer dagelijks gezien hoe dit verloopt. De mensen zijn zo bezig met de problemen die in het buitenland spelen, dat ze totaal hun focus verliezen en er hier in het binnenland heel veel problemen ontstaan, die uiteindelijk niet noemenswaardig behoren te zijn, maar nu wel voor grote problemen zorgde... zoals het winterweer.

Iedereen (zowel particulier als overheid) wist dat er een koude periode aan zat te komen en wat doen we, we gaan er allemaal over praten, maar vergeten om ons ruim van tevoren en voldoende voor te bereiden. Dus daar waar je normaal bepaalde zaken op voorraad hebt, zorg je er nu voor dat je genoeg voorraad hebt die aansluit bij wat er kan ontstaan en niet bij wat je normaal wilt of wat jouw voorkeur heeft. Dit is aanpassen aan wat de situatie met zich mee kan brengen i.p.v. vasthouden aan je eigen gewoontes en voorkeuren. Een voorbeeld hiervan is dat er op tv zo vaak gezegd werd dat dit weer voor de ouderen zo gevaarlijk is. Ze kunnen niet door de sneeuw heenkomen om hun boodschapjes te doen en dan wordt er een groot drama van gemaakt (vaak door de mensen die nu de boodschapjes voor de ouderen doen), maar waarom zijn die paar boodschapjes nu nodig??? Waarom wordt er zoveel aandacht besteed aan het herstel? En waarom is er te weinig aandacht besteed aan het voorkomen?? De paar boodschapjes zouden helemaal niet nodig moeten zijn in die periode, als er vooruit gedacht en gehandeld was (ook door degene die nu de boodschapjes voor de ouderen ophalen), dan was het nu niet nodig geweest! En dan zie ik een behulpzame buurman die de boodschapjes ophaalt (1 rol beschuit en 1 bakje kwark) en dan hoor ik hem zeggen...."tot morgen", want deze lieve man gaat morgen weer naar de winkel om een paar boodschapjes te doen. En ondertussen vraagt hij zich af waar hij de tijd vandaan moet halen, maar hij doet het, want hij wil een meelevende buurman zijn. En zo houden we het veroorzaken van noodsituaties in stand. ❤️

En ja, dan kan het gebeuren dat je teveel hebt en misschien een paar extra maatregelen hebt genomen die niet nodig waren, maar je kan dan wel in veiligheid door deze situatie heen komen. En als je net te kort hebt of onvoorbereid was, omdat je dacht dat het zo wel kon en je vooral niet overdreven wilde doen of paniek wilde hebben, dan kom je tijdens de bijzondere situaties voor een voldongen feit te staan en zul je weer handelingen moeten verrichten die ten kosten van je veiligheid gaan. 

Het is altijd beter om te voorkomen, dan om te moeten herstellen, want dit kost altijd extra tijd, geld en energie. ❤️

En ook al is deze situatie nu bijna voorbij, wees bewust van het feit dat bijzondere/noodsituaties zich regelmatig zullen herhalen. Misschien steeds op een ander vlak, maar de les die we te leren hebben, is iedere keer weer hetzelfde: "Is mijn veiligheid gewaarborgd en wat heb ik er zelf aangedaan om dit te waarborgen."

We zijn namelijk nog veel te veel gericht op de veiligheid van anderen en daarmee vergeten we onze eigen veiligheid, waardoor de ander jou weer veilig moet gaan houden. En als die ander dan af laat weten of niet in staat is om dit (voor jou) te doen, dan worden we boos of voelen we ons in de steek gelaten, terwijl we onszelf in de steek en aan het lot hebben (over)gelaten. 

Leer en reageer (voortaan anders) ❤️